جزیره در کهکشان

 
دلمه های متحیر!
نویسنده : میس شانزه لیزه - ساعت ٧:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/۱٢/٢۳
 

  • سرهَنگ ( پ . م ) موظف به سلاخى بود ، توى دالانِ سوت و کور و نمور ، سرهنگِ ماهر در بُرشِ گوشت و پوست و عضوِ( مگو ) چنان سماجتى داشت در هئیت بشرى ، مثلِ مگسى سمج و چموش ... دستِ آلوده اش به خون و رگ و پى ِ آدمِ ها ...حال مى کرد با  شتک ِ خون ، با لخته هاى  مُرده ی بی جان و خون ، با دلمه های متحیر  ... سرهنگِ سلاخ ، استراحتش وقتى بود که روى صندلى همیشگیش ، خیس عرق ، مى نشست و به گوشتِ زنده ى پر حرارتِ توى دستش نگاه مى کرد که آن گوشت ، عضوِ(مگو ) بود به نعوظ استوار شده ... سرهنگ عقیم هر زمستان همه ى عضو هاى مگو را به بهانه ى  چیدنِ درجه و مدال توى گلدان مى کاشت . قورباغه ى بى قرارِ بهارى که فرار کرده بود  از بهار  ، تمامِ گلدان ها را لیس مى زد و عضو هاى (مگو )  ى مرتفع ، هر سال ، موجبِ ترفیع درجه ى سرهنگ مى شدند ... و مردمانى که شکنجه شدند ، امروز از این لیچ افتادگى جسمى ، به بیرون ِ زندان نرفتند ، به آفتاب رو ندادند و  تى کِش و مجیز گوى عالى جنابِ ( پ.م) شدند.
  • سانازسیداصفهانی/ تصویر: از طراحی های مهرداد ختایی

 
comment نظرات ()
 
 
آتش جنون در یخدانِ پیر
نویسنده : میس شانزه لیزه - ساعت ۸:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٩
 

 


آن شنیدَستى که بگفتند جهان بر شاخِ گاو است و این دست یاوه ها ، که به چغانه و شکافِ چوب دستِ بابازار است این ابرِ حامله از نرینه ى پُر و پیمان که به گوشش وز وز ِ مزاحمتن و به چشمش صد صور فلک شده اند استوار و زنهار که آتشِ خورشید خودش و جفتش را بسوزاند و از اقصاى هزار ماشالاهش ؛ دستم به همان تخته ى سوراخ … هیچ نطفه اى بر نماند.

no:21

اى خیره سَرِِ ِ خسته ؛ این جا که ایستادى نه آبشارش بدیدى نه بادش شنیدى نه رنگِ برگ هایش را به زنگ … بایست در ایامِ ماضى و به من بنگر ! که مخنثى مستور بودم از دور و سیاهى کور … من همیشه روبه رویت بودم … پلک هاى چترِ چشمانت را ببند تا تو را و این لافِ دِلت را چون خویش به تیغ بسپرم … روانت را اخته و جانت را در به نیش کشم … شتاب کن … فصل ها زود به زود دستپاچه ى ثانیه اند.

no:22

ما خیلى غضه میخوریم آقاى پاناگولیس ؛ از دستِ ما کارى نیست ساخته ! ما به پشتِ سر نگاه کردیم ؛ ما تندیسِ نمک شدیم ؛ اما شما شعارتون رو بدید آقاى پاناگولیس ؛ ما نگاه میکنیم ؛ ما می شنویم ؛ اما دست به سینه و به میخ کشیده ایم آقا ؛ گوى را به چوگان گرفته اند جناب ؛ غوغاى شعار و افسون ِ انکارِ شما آوازِ اُپراست ؛ شرم نکنید ؛ سیخ در مجراى شرمگاه تان سوزاننده ى مردانگى شما نیست ؛ همان طور که میخ بر تَنِ ما ماسُفته ى روحِ عصیانگرِ ما ؛ حیا مکنید ؛ دردِ شما عنقاى جاویدان است … زیرِ ذره بین ؛ سرخ وسیاه تاریخ ِ ِ خرابات و جراحات است … ناله کنید که جهان فسانه ى رنجِ صادقان است . ما نشسته ایم دست به سینه و مصلوب ؛ زیر شعر و شعارهاى بى قبایمان ؛ هنوز شجاعت دارید که رَدا زِ دادِ تان پیدا نیست .

no:23

خیلى دیر کردى ! یه پاکت سیگار تموم کردم تا بیایی بیرون ! چیه ؟ چرا مثل پاندول ساعت لَنگ میزنى ؟ تو که خوب کُرى میخوندى ! دیدى گفتم کار ِ تو نیست بذار خودم تمومش کنم !! خیلى شب شده … چیه ! خیس عرقى ! چیز خورت نکرده باشن ! میدونستم میرى پرچونگى میکنى بعدم کسى تحویلت نمیگیره ، آخر سرم یه گلوله حرومت میکنن ! دیر کردى ! تا چراغِ سر کوچه روشن بشه ؛ جیک ثانیه اعلامیه ها رو جاى تو چسبوندم تو دلِ دیوار … خیالت راحت ! بى خودى نگو من مرد تنهاى شبم رفیق ؛ بیا دستت رو حلقه کُن دور گردنم ؛ خودم میبرمت تا ترازوى عدالت ؛ آخرشم نتونستى حقش رو کفِ دستش بذارى ! دیدى باختى ژیگولو ! کلاتو تا توى قبر با خودت میبرى ؛ تا توى قبر اما بپا باد نبردتش رفیق ؛ بیا … سینه کش خیابون و گز میکنیم تا پشت شهردارى راهى نیست ؛ نمیمیرى تا اون جا ؛ میدم برات گلوله رو در بیارن ! یه زنِ پشت همین شب و شهر کارش همینِ ! میگن سودایی و دیونه اس ؛ دلِ نترسى داره ! آجانا جرأت نمیکنن نزدیکش بشن عین گرگ زخمیه اسمش میس شانزه لیزه است ؛ کارش همینه شبا گوله از شیکم مبارزا در میاره ... بیا وراجى کردم راه کم شه ؛ رسیدیم ؛ فردا شب خودم ختمشو ور میچینم ؛ نگران نباش.

no:24

زن بِگُفت :" تو تیره تَرى یا شب اى مَرد ! ؟ کانگاه که برفتى مارهاى سَرکِشِ جان اَم برآشفتند ؛ سو از نگاه ِ من بگرفتند و سراغ زِ تو که عطرت در تار و پودِ گیپور ِ لباسم پَر پَر بشد … که رفتى و روشنا را در تاریکخانه ى همجنس ات به پلشتى در هم ریختى " … مرد که حجت تمام دید ، گلستانش را با هزار گلِ بى پر و ساقه ى پُر خار بربداشت و ریشه هایش را نیز . گفت مرد :" آیا من گریخته ام ؟ از تو که نه ، از خود به خویشى رفته اَم ؛ خاطراتِ پُر خطرت را با سایه ها بگو که رعایتِ تو غایتِ شومى دارد ." رفت مرد و پشتِ پاهایش … سرخى گیپور به هفت مفصلِ قیرینه تکه شد.

no:25

 

توى دِژِ سیمانى ؛ هر کار کنیم اندوه ناک است ؛ دیوار هاى کوتاه و شیشه هاى کدر به نورِ خانه ى ما ؛ توهم میزنند ؛ کِش میآیند ؛ سرهاى سرسنگینِ فضول رورو میکنند براى دروى خبر ؛ طفلِ معصومم ونگ میزند ؛ برایم صبر بیاور و کنى زهر … که رنگِ رخسارم به برف گفتا زکى ! که خبر میدهد از سِر درونم … از بچه ، از این همهمه ى نگاه ها قدر درازاى البرز شده ام خسته ؛ رفتى برایم ( صبر) بیاور با زهر … ادامه اى این چنین در این سکوتِ پُر نگاه مفت نمی ارزد … ظفرى نیست تا ادامه اش … رو مرد ؛ برگشتنى یا صبر بیاور با زهر.

no:26

 

فک کردى چقدر میسلفه ؟ فک کردى کف دستم چى میذارن ؟ هان ؟ نشنفتم ؟ بلند بگو … این تور بر و بر نیگا نکن … تو هیچ میدونى شبا گوشه کنج این دیفال چقده نازداربلا بازى درآوردم واسه چندرغاز ؟ اصا تو کتت میره ؟ تُچ ! یه دقه م شده خودتو بذار جاى من ! میشه ؟ گوشات پاره سنگ بر میداره با به نفعت نیست گوش کنى چرتکى ؟ بپا باد کلاتو نبره ؛ اون گوشه موشه ى شبا ، بیخ ِ دیفال و زیر نور نصفه ى کوچه ؛ وسط بوى نجستى مردم ما کاسبى میکنیم هَچَل تو که ما سوگولیت بودیم روتو بر میگردونى ؟ باشه اقلا مرد باش برو پى یه نفر ردِ کارت نه من ؟ هى چُرتکى ! نیگاه کن ، میگم سلیطه ها گاب بندى کردن ، دو زار دیگه کف دستم نمیاد ؛ کارم شده گوشه ى سه کنج تو کجا مجا بودى ؟ به جا اینکه چاقوتو بردارى پاره شون کنى خرخرشون و جر واحر کنى دارى منو سئوال پیچ میکنى ؟ میگم کاسبیم شده دو سوت بیخ دیوار ؛ با اون شلواراى شُل و … هى پاشو دارم بات حرف میزنم دِ نخواب من خودم زرتم در رفته نیگاه جون ندارم فکم ترکیده ؛ تو اَم مردى آخه بابا هى میخواى قسر در رى . نکنه یه روز چمباتمه بزنى بیخ دیوار و همون جا دمِ خلا م که شده منو بخواى ؟ ها .... باز کن اون چشاتو .

no:27

گفت فى امان الله و بخندید و ستیغ بر شاهرگم کشید و چونان چکاچک ِ غلاف و تیغ بر گوشم بنشست که برق ازچشمانم گریخت و لبخندم ماسید به چشمانِ قصاب ؛ من ماغِ نصفه ام را در روده هایم و دُم و سُم و زبان و پاچه ام چال بکردم ؛ خاطره ى عشقِ من و قصاب حکایتِ عشقى ست ( نیست در جهان ) شما بگردید توى کله پاچه اى ؛ عطرش را به مشام و طعمش را به ناشتایی ؛ یا که سرم را بیخ دیوار و زیر گچ اگر دیدید نخندید که گاو بودن اسیر ماتادورهاى شهوت پرست است و لاغیر … ما گاو و ماغ حبس و رسوا آتشِ بازى خاله خرسه و رقص پارچه ى قرمز یا که آب ِ کاسه ى آخر به ذکرى که درش خواندند و فدا کردنمان ... حالا دستم یک جا ؛ سر و بدن و جگرم یک جا … بد نبودیم ؛ بد نبودم ؛ سوداى علف و ناز و بلا ؛ فریبم داد جفتگ نیندازم … پوستم را بکنند به عشق و شقه شقه ام کنند به نوش و ناشتایی . تُف به ذاتش که نامش انسان است.

no:28

چند بار ؟ هیچ اشکالى نداره ، این طور نپیچ به خودت ؛ فقط همین جورى میپرسم :" چندبار؟" ... میدونم که گُم شدى ، میدونم توى قبرستون وسطِ خاک و سنگهاى سرد چادرتو باد برد و تو دنبال من میگشتى . امّا چندبار مامان جان ؟ چند سال بار بگذره که یادت بیاد … یادت بیاد که منو توى سینه کِشِ قبرستون چال نکردى ؟ چال ؟ گفتم ( چال ) آره آخه من کوچیک بودم یادته ؟ قدرِ دونه بودم ؟ یادته ؟ وقتى خان خان جانت سیبیلشو تاب میداد و تو حالش رو چرب میکردى و من لگد به دلت میزدم یادته ؟ سوز ِ زمستون بود ؟ یادته ؟ زیر زمین رو میگم مادر جان ... یادته میدونم ؛ چندتا خاله شلخته اومدن قیچى و پنس توى شیکمت کردن که منو بکشن که تو راحت شى ؟ خدا لعنتت کرد … اینو خودت میگى … همون موقع زلزله شد آجرها ریخت و گچ ها کومه کومه روى هم عینهو تاپاله افتاد … شایدم بمب زدن و من یادم رفته ؛ فرقش چیه ؟ فرقش اینجاست که من زیر آوار موندم ... تو زیر آوار مردى … من زنده زنده بیرون اومدم ؛ با کلى خون و کیسه ى آب ِ پاره … آل منو آورد پشت خرابه ؛ جیگرمو خورد و پشت همین دیوارهایی که تو گم میشى چالم کرد ؛ حالا تو یه روح سرگردون واسه نامه ى اعمالت یا هر چى همه اش یه سوى دیگه برو ؛ دنبال سنگ قبر بگرد .... تو منو پیدا نمیکنى ؛ من وسط گِل و شل و آجر وا رفته ام و روم سه تا مرده اسکلت شده … تو تا آخرش سرگردون میمونى به خدا ... حالا هى دور ِ خودت فِر بخور و بچرخ . 

no:29

ای تو ! باز آمده از بلندترین دودکشِ کوره پَزخانه ؛ ما تو را مى بشماسیم . به سال ، صَد … و به ماه ، چِهل چلچله از عمرِ هِلالش … و به روز … بیست روز … هى مَرد که روز را به خنجرت بریده شب را به ما دادى … هى تو ! ما تو را نه فراموش نکرده ایم ، که هر شب دوره اَت میکنیم … از آن روز که با چاقو دورِ خود دایره اى روى خاک بخراشیدیم و در مرکزش به ریاضت بنشستیم … ما به ذکر و تو به شیطنت … از آن روز که خواستى دستمان را به کاسه ى آب یخت بیرون از دایره بیاوریم … که دستِ ما بِبُرى و ببرى … از آن روزها و شبها میگوییم و از تو که اینک سر و کله ات از دودکشِ کوره پزخانه کِش آمده و زده است بیرون ! زِکى هى ! وان هم با دوربینى به دست ؛ از ما چه میخواهى ؟ اى تو که ما را از حادثه ى چله نشینى موقوف کرده اى به این قفسه ى شیشه اى ؛ دست ها بریدى و انگشت ها تکه تکه بردى ؛ اى مَرد بنگر به روحِ زنى سرگردان که چگونه بر پیکره ى استوارش مات شده ! هى مَرد دوربینت را بچرخان به سَر هاى پُر صدایی که میگویند ( آب ) و تو بهشان میخندى . فال گیرِ پشت بازارچه میگفت تو به خزنده و درنده و جهنده و پرنده میشوى و در این بودنت صد صُوَرِ دهشتناک ! ما باور نکردیم . حالا که به تسخیرت درآمدیم خوب بنگر که ما صد سال دیگر تشنه و گرسنه بمانیم صدهزار صورتِ تو را از بَریم . گفته اند یک روز زنى تازیانه به تنت میزند آنچنان تا در بُنِ چاهِ کوره پزخانه بى هوش خواهى افتاد ؛ او دشنه ى تو را بر خواهد داشت و قفس شیشه اى ما را خواهد شکست … ما دست ها ؛ قلب ها و چشمهایمان را از اندوخته ى فیلم هایت قیمه قیمه کنان بیرونشان خواهیم آورد و مُشتى نگاتیو سوراخ و سوخته تحویلت خواهیم داد ... منتها ؛ پیشش ؛ قلم و قاشق تیز کرده تکه تکه ات میکنیم و رشته رشته ى رگ هاى پر رسوبِ تو را توى دهان میگذاریم و خوب میجویم . ما صد سال است گرسنه ایم . آیا صداى ما از نردبانى که پشت سرت هست به سقف نشست نکرد؟ هى تو!

no:30

تصاویر آثار مهردادختایی میباشد . 

 


 
comment نظرات ()
 
 
شیزوفرنی با شکوه ِ من
نویسنده : میس شانزه لیزه - ساعت ۸:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٩
 

 

آقاجان ؛ همه جا رو آتیش برداشته ؛ نقلِ قدیم ندیما که میگفتید طاعون همه جا رو برداشت .  من شما رو لقمه پیچِ قاب کردم آویزونتون کردم توى چهاردیوارى بى پنجره ى آهنى ؛ آقا جون شما میگفتید آتیش از آهن درست شده ، خودشم میزنه آهن رو ذوب میکنه ، خُب بى پدر چقدر نمک نشناسه... چاره ندارم ، الان نور و چراغِ خونه عکسِ شماست که  بالاى بومه   ؛ شما مثلِ ( وان یکاد) شدید ، زدمتون زیرِ لامپِ کم جونِ خسیسِ خونه ، آقا جون شما اون بالا خورشید منید اما چرا این جا مثلِ زمستون زمهریره؟ . . . . . مگه سوز از آهنم رد میشه آخه ؟ مثل سرماى جهنم شده . . . اون جهنمی که میگن از سرما ساخته شده . . .  امّا اون بیرون همه جا پر از صداى سوختن و "آى سوختم"ه ... آقاجون میشه اگه صدامو میشنوید یه نشونه بفرستید ؟! مثلا لامپِ بالا سرتون سرفرازى کنه سِک سکه کنه ما ببینیم شما توى نور حلول کردید ... نمیشه ؟ . . . انقدر چارزانو میشینم میشینم میشینم تا این لامپ  خود به خود بترکه ... اگه اون نترکه من میترکم . یه جوری یه کاری کنید بفهمم صدامو میشنوید .  آقاجون؟

no:11

 

خیلى وقته سرم شده آونگ و زندگیم شده بَنگ . . .  حالا تو خیلى وقته مُردى . . . ولى من باورش نکردم . . . حالا خیلى وقته همه ى خونه رو بوی  نا گرفته و سقف کومه کومه ریخته و همه رفتن ... اما این خونه و صداى تو   توى گوشِ منه با یه عالمه رازاى مگوى بین تو و من . خسته شدم ... این جا آینه ها شکسته ؛ من همه اش خودمو نصفه و لهیده و چِرک میبینم ، با همون لباسِ آبى خسته ى خفه م توى همون وانى میرم که تو میرفتى ... لوله ها صدا میدن ... چیک . . . چیک . . . چیک . . . چیک . . .  از یه جاى دیگه چکه چکه صداى تیزِ ریز ریز گوشمو مثل فلفل میسوزونه ... بو هاى لَخت معلق  و سایه هاى بى مُخ روى اعصابم پاتیناژ میره بابابزرگ ... حالا با همون عروسکى که برام خریدى و چند تا تیغ میخوابم توى آب وان . . . تا  وسطِ اقیانوس وان غرق بشم با امپراتورى رویاهام  . . .  تا  بیام پیش تو ... هیچ کس دوستم نداره ... رگ که بزنه بوسه به تیزى تیغ ... جون میده واسه تموم شدنِ تیلیتِ مُخ . . .   بابابزرگ ... لباسم خیس شده ... من سردمه یا آب انقدر سرده  ؟ چه بوى نَمى میاد ... آخ جون ... خون که از مچم میچکه انگار کلى جادو داره از تنم در میاد ... انگار عاشق شده باشم ،  قلبم دیگه نمیزنه . . .  سیگارهامو از بس گیجم کردم توى جیبم ... دیگه نمیتونم همین جور که جونم میره یه نخ دود کنم و کیفور و کوک شم . . .  بابابزرگ . . .  من این جا رو دوست دارم . . .  اینجا کفِ زندگى کف کرده بشم بهتره تا کَفِ ذهنم پراز بى معرفتى خاله وراجّه ها !  چه سبک شدم ... من به لباسم چسبیدم یا لباسها به پوستم ؟؟؟  . . .  بابابزرگ . . .  هیچ کس نمیفهمه من کجام ...اصلا  من هستم یا نه ... فقط تویی ... این جا  رو خون برداره ، کاشى پر از قرمزى رگهام بشن ، تنم سنگ بشه و بو بگیرم تازه میان سراغم . . .  اما اون روز من و تو از توى آینه ى گوشه ى حموم نگاشون میکنیم و به ریششون میخندیم ... چشمام چقدر خوب گرمه  ... سنگینم اما سبک تر از این نمیشه . . .  دیگه آجرهاى روانم نمیریزن ... بیا . . .  زود منو ببر. دلم برات تنگ شده خیلى . . .  واسه چشمهاى عسلیت . . .  دو تا دستام نیستن ... موهاى سرم توى آب شناوره ... عروسکم توى بغلم با من خوابیده ... دماغم پراز آب شده ... تموم شش هام شبیه آبکش سوراخ شده . . .  دیگه قلبم داره واى میسته بابابزرگ . . . تا اون واسته تو بدو بیا ... نکنه دستمو نگیرى و....

no:12

 

من این بالا وایسادم و دارم به تو نگاه میکنم ؛ به تو که چهار سال شده که از این بالا پریدى پایین ... پریدى و رودخونه این قدر پژمرده نبود ... از وقتى که چشمهاتو بستى و خودت رو هول دادى توى تَنِ خروشانِ رود ... رود پژمرد و یه جورایی مرد ... تو رفتى و سایه ات این بالا جا مونده روى این پُل ... ارتفاع آب کم شده و رگ و ریشه ى زمین زده بیرون ... حالا من نشسته م روى سایه ت و دارم نازش میکنم ... بوى تو هنوز توى سایه ت هم مونده ... تو که رفتى و همه ى موهات رو براى من بریدى و جا گذاشتى ... تو که میخواستى یه جورایی دل نکنى چرا هول کردى و هول شدى و پریدى ؟ من بهت گفته بودم بیا با هم بپریم ... دو تایی ... چشمامون رو ببندیم و همه چیزو تموم کنیم وقتى دارکوب اولین با منقارش دستِ درخت و سوراخ کرد ... همون وقت ... با هم .... تو میدونستى که من جرات ندارم ... تو میدونستى که من دل بسته ى این جنگلم و میخوام خورشید و توى رودخونه ببینم که داره غلت میخوره ... تو شب رو دوست داشتى ... حالا رفتى و من از این بالا دارم خیالت میکنم . دلم برات تنگ شده . 

no:13

 

راه دور بود مثل فاصله ى بهار تا پاییز ؛ توى دستام پر از کلیدِ ؛ میدونستم در و باز نمیکنى ؛ اگه چشمم سو داره به اُمیدِ ؛ هزار کلید و صد تقه به در ... چرا بازش نمیکنى ... من از همه ى دنیا کنده ام جز از تو ... من زیر ِ یخچالِ حوض توى سرداب بخوابم بهتر از گرماى خونه ست که گرماشم از سر صدقه ست ... برنمیگردم نه توى چاه و حوض نه از پاییز به بهار ... دستامو به یادت بیار که این همه خاطره برات ساخته حالا دیگه دوستشون ندارى ؟ باز نکن ؛ جاى من پشتِ در بسته است و انتظار ... مشتمو باز نمیکنم . بسته است تا تو بیایی بازش کنى ببینى توش چیه ؟ یه دل شکسته . 

no:14

بین ما ؛ فاصله نه قدرِ مرگ و قیامتِ ؛ نه قدرِ قطب شمال تا جنوب ؛ بینِ ما فاصله نه قدرِ ماه تا خورشیدِ ؛ نه قدر من با منِ آیینه ... خیلى بیشتر از این حرفاست ... قدرِ هزار جمله که حرف زدیم از هم دوریم ؛ قدرِ هزارشب که زیر بک سقف موندیم دوریم ؛ تو میخواستى من با اولین ماشینِ گذرى برم و دیگه منو نبینى ؛ منو که موهامو این جا سفید کردمو و کمرم و خم ... حواست پى دیگرون بود ... دوست دارم این طور فکر کنم که به نفعم باشه که تو یه قابِ عکس نیستى روى دیوارِ طاقچه و چیزى بینِ ما با اون همه توپ و تانک و نقشه فاصله ننداخته ... اما روزش که رسید ... دیوارم ترک خورد و سقف کومه کومه ریخت و آجرا خشت خشت شروع کردن به ترکیدن ... من رفته م چون تو اینو میخواى ... فرقى نمیکنه زنده یا مرده ت اینو میخواد ... برنمیگردم تا نگات کنم .دور از تو حتى صدات کنم و توى دلم بشنومت ... من پست در بسته ى تو با نقشه ى گنج هزار راه روحم کش اومد و پوستم شد راه راه ... چروک و چین خورده و تو براى من همون قدر مغرور و سربالایی که همیشه ... و راه پشت ِ و مینبرِ عبور ها به من ختم میشه . 

no:15

 

هِى چشمِ وق زده ؛ به دستام نگاه کن ؛ ذبحِ تو مباح بود و تَنت رو به قبله ؛ حالا گوشتِ زنده ى تنت رو ببین که رو به روت بى کله و با رگ هاى آویزون داره میچرخه و قلابِ این میخ ؛ پوستش رو بدرم و بکشم به رنده و شقه شقه اش کنم ؛ هى چشم وق زده از سر تو صدقه رد کنم به چند دینارِ حلبى ؛ از کله ات تندیس درست کنم ؛ همه ى اینها براى ماغ کشیدن هایت پى گوساله اى بود که رفت و گوش ما کَر شد . حالا راحت شدى ؛ بغضت را ترکاندم و خونهایت همه کَف زمین جمع شد.

no:16

 

زیرِشکنجه که مُردى ؛ نمیدونستیم … میومدیم پشت در زندون و منتظر … سوز که هیچى تا ته سرما هم صبر میکردیم تا درآهنى رو بازکنن ؛ ببینیمت ؛ شده یه نظر … حالا خیلى وقت میشه شما خبرى ازتون نیست ؛ میگن تو مردى … با انبر و آتیش و نى … کسى که کشتت روى صندلیش هنوز نشسته و داره دنبال سیوالش میگرده … نمیدونه که جوابش توى دهن تو نیست ، اون بیرون روى زمینِ سرد و خون هاى گرمِ … توى تقویم … من صبر میکنم مثل بقیه … شاید همه ى شایعه ها چهل کلاغِ یه تازیانه باشه و یک کلاغ … قدر یه غار … بیایی بیرون .

no:17

گُفتم در تهران ؛ دَم دود است و بازدَم دودِجِگَر ... گفتى : " گوشِ فلک پُر است و شادى ها پنچر !" ... گفتم :" دست من سپر است و دست تو خنجر !" گفتى :" برادر در به در میانِ سرابِ آدم برفى و چهارشنبه سورى تو از هذیان مگو مُکرر که من زهر هستم به کامِ تو وانگهى نگاهى کن به چاه تو تا ببینى که هوا بس ناجوانمردانه سرد است و سپیده دمان غروب کرده ست و زمین دارد میمیرد و من تیر خلاصِ تو ام که امتدادِ رنجى گَر خوب بنشینى به دانستن که بستان ها کویر و رویا ها سراب شد. پس قلبت را نشانم بده . 

no:18


آنگاه که فرشته ى جان سِتان ، سوارِ باد نامطلوب شد ؛ میخواست ریقِ رحمتت را سَرکشد ؛ وقتى مرگ برسد ؛ میچیند ؛ هرس کردنِ روح از راهِ زندگى ست ؛ ایشان در معبدشان نوحه بخوانند یا که نه ؛ فرشته ى جان ستان آمده و عصاره ى وجود را گرفته و رفته است ؛ فرقش چیست کودتاى ٢٨ مرداد باشد یا ٨٨ باشد ؛ صومعه یا کلیسا … درد ، دوا ندارد … آن مردى که برهنه در خلاخانه مُرد ، نوه اى داشت که پشت ِ در با عروسک اش منتظرِ لالایی بود و هیچ وقت نفهمید چرا درِ خلا دیگر باز نشد … باد که میآمد ، زوزه میکشید ؛ مثل تیغ بر رگ ؛ مثل صداى شغال در شب ؛ میان علف هاى هرز … آخر عمر را خط میکشید . . . با چنان ضربى زورِ هیچ غبارى به بازویش نرسید … با چنان قوتى که هیچ دعایی جلودارش نباشد … در خلا چند آخ و چند رمقِ آخر جان به لب شد.

no:19

دو بزنه چشمات توى گودالِ چشمخونه ؛ بپوشنم تنت یه پیرهن زنونه … بدم دستت یه داریه زنگى که یکى م کنار دستت بخونه ... فایده نداره … برزنگى سیاه ... ته نیگات زهرِ مارِ مثل روزاى تئاتر و فصل خالى شکاره. 

no:20

 

تصاویر آثار مهرداد ختایی است . 


 
comment نظرات ()
 
 
اسکیزوفرنی میانِ خشت
نویسنده : میس شانزه لیزه - ساعت ۳:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۸
 


من بهت گفته بودم این زندگى عاریه است ؛ تو باور نکردى . من گفته بودم بیا همین ( هیچ ) و ( پوچ ) یه زندگى بسازیم ؛ یه نخ سوزن بگیریم دستمون و همه چیز رو به هم وصله پینه کنیم ؛ همه ى هیچ و پوچِ مون رو . حالا گفتنش دیره ... حالا من فقط این جا نشسته م منتظر . اما تو دیگه رفتى . روى همین صندلى که صدهزاربار تار و پودش رو بخیه کردم توى هم تا شد نشسمنگاه صندلى و من روشم . نشسته م . سرده این جا و فقط صدا میاد . اونم نه همیشه . گاهى . چیکه چیکه از توى لوله ى خرابِ زنگ زده ... آب از دوش میچکه ... دلم به صداش خوشه . دلم خوشه که تو برمیگردى و یه کم این جا سکوتش به هم میریزه . حالا من این جا نشسته م و میدونم که چرا رفتى . میدونم که خیلى ترسیدى . تو حق داشتى . وقتى کُشتیمش تا بپزیم و بخوریمش تو نمیدونستى که میتونى قاتل هم باشى . اما ما کُشتیمش . همین جا ... و تو ترسیدى و ما قبرشو پشت دیوارِ نمورِ صندلى کندیم ، اونم عمودى . حالا اون جنازه پشتِ سرِ من داره نفس میکشه توى دیوار و بوى مرده از سلول هاى خشک و پوک دیوار بیرون میزنه و تو رفتى . من بهت گفتم که نترس . تو رفتى و من نشستم و دست به سینه منتظر شدم تا برگردى . چقدر این جا سرده . نگاه کن که جاى من روى اون صندلى بازم خالیه . تقصیر توئه ... نخواستى به هیچ و پوچ قانع باشى ؛ نخواستى یه ذره شجاعت خرج کنى ؛ میدونستى که من بدم میاد ؛ میدونستى که نباید راهتو میکشیدى و میرفتى چون میدونستى که من دنبالت میام . حالا خیلى وقته که سرت رو روى این وان بزرگ تیز از تَنت جدا کردم . آخه من دیگه تیکه تیکه شدم از این زندگى عاریه اى ... از اینکه همه چى سرد و سخت و نصفه است مثلِ یه تخته ى ناتموم ، مثل یه شطرنجِ نیمه بازى شده و حیرون ... حالا تو رو کُشتم و از توى لوله خون چیکه میکنه . خواستم که دیگه نرى . من رو روى صندلى تنها نذارى . چشمام رو منتظر نگه ندارى . تو رو زیر کاشى ها لاى خشت و گچ چال کردم و خودم رفتم ... بهتره اونى که میره من باشم تا تو ... چقدر بهت گفتم بیا خودت رو به تنم بخیه بزن ، همین هیچ و پوچ رو وصله پینه بزن ... خواستم نگاهت رو با سوزن جوالدوز بدوزم به چشام و دستات رو به خودم بخیه کنم ... اما نمیشد روحت رو زنجیر کرد . آدم ترسو رو جون به جونش کنى همینه از درد میترسه . تو ترسیدى براى همین محکومى به موندن زیر همین وان و توى همون گچ . بذار من برم . من میرم و تو با جنازه ى افقى کنار دیوار نبودنم رو روى صندلى حس کنید . وزن داره . باور کن.

no:1

 

من رو به رویش ایستاده اَم ؛ میزنم رود رویش ، نقب میزنم ؛ مثلِ سه تار و صدایش که شُد خاطره ى عشقِ ناودان ِ گریان و بارانِ هراسان ؛ چِک چکانِ گذشته ؛ چِکه چکه از وجودم میرَود دَر . مثلِ روحى هنگامِ مرگ . شبیه سایه اى که از آن میترسم ؛ مثل کارِ اشتباه که از آن میلرزم به یادش . همه چیز در آیینه میسوزد ... میشود پاره و خاکستر ؛ میتکانم سیگارم را ؛ دود میشوم ، میروم زیر شیروانى ، صداى سه تار و باران ، بارور میشود از خاطره ى کهن ، سیگارم شعله میکشد در کنجى ؛ گرم خوب است ، اما خاکستر میشود از سوزش ... بیشترِ گذشته در رود میرود ... مثل فصل که تمام میشود . مثل تقویم که بسته میشود . مثل صبح که تمام میشود . مثل ابهامِ عمیقى که در نگاه گُم میشود من در آیینه پیدا نمیشوم ؛ چون ترکیبى از روزهاى خوب اما مشوش ... تر میشود آیینه گریه میکند . همه چیزهاى روشن را خیس میکند ... هیچ چیز در پشتِ جِرمینش نیست . آیینه ، من و خاطره ... همه گذشته ایم . مثل زنى که از خون اَش . مثلِ رودى که از خروشش .

no:2

ما داشتیم زندگی میکردیم ؛ همین کنجِ دنیا ؛ یه وجب خاک سهمِ ما بود ؛ هى ! ما داشتیم با هم می خندیدیم ، غذا میخوردیم ، قهر میکردیم ، عشق بازى میکردیم … همین جا ، زیرِ سقفِ خدا ، همین کُنجِ دنیا … که یک هو خدا بهمون یه بچه داد … نعمت بود بچه . . . برکت بود . . . دست و پاگیر نشد . . نه . . . حتی  جامونم تنگ نشد …تازه  پنجره هامون بزرگ ترم شد … خواب و خیالمون هم پر رنگ و لعاب تر که یک هو  تو روی  سرمون خراب شدى …  تو ! . . . تو مَردِ منو گرفتى ، تو آسمون رو سنگِ لحدمون کردى ، تو خاک و خرمنمون رو به آتیش کشیدى … از ( ما ) من موندم و یه دلِ پُر درد ؛  یه سینه پر از شیر براى بچه اى که چراغِ خونه بود … حالا اون همین طور که داره سینه مو مِک میزنه داره میره که بمیره ؛ حالا خون فقط جلوى چشمامو نگرفته ؛ خون از رگ و قلبم یه جون تازه ای بهم میده  که با چنگالِ انگشتاى باقى مونده ام ،  ریشو ریشه ات رو از همین یه وجب خاک بر دارم . من زنم … فک نکن همه کَسم رو گرفتى ؛ کَسى نیستى ؛ سیاهِ کلوخ اندازِ رویاها … تا تهِ دنیا با صداى هزار کابوس و بمب اتم و با صدای انفجار هزار بغض ، تا ته دنیای منهدم  قسم میخورم ، قسم به همین جا که وایسادم ، پشت همین شیشه قسم ، به سینه ی پر شیر و دوری مردم قسم ، به رویاهای نرسیده ام قسم ، به خورده شیشه های توی اتاق خواب قسم به آرزوهای خراب شده  . . . که تا تهش میام ؛ خرابشون میکنم توى سرت . تو کوچیکى … فقط بلدى فرار کنى … اما من هر ماه میفهمم که زن اَم … من هر ماه باروَرم … من هر ماه بزرگ ترم … من هنوز خاکِ داشتنِ بچه و خونه و زندگى رو توى زهدانم با لَش مرده ام این سو و اون سو میکشم  . . . هستى منم ؛ ممتد من ام … (ادامه دارد ...) من اَم . . .  تو بزن بچاک. از چنگال من اما گریزى ندارى … من مادرم ! 

no:3


من در صندوقچه ؛ مشتى دروغ دارم و کلید و رازِ گره هاى بسته  ، اما در تو هیچ نشانى از جستن نیست ؛ زیادى به من اعتماد کردى … این اشتباه بود … همه ى ساحره ها شاخ ندارند ای  نادان ! گاهى دلى از حسرت دارند ! دوستت ندارم . برو !

no:4

 


قبل از تو یه بچه ى دیگه هم بوده ... بهت نگفتن؟ خط عمرت درازه ، پیشونیت بلنده ... بختت رو یه مرد بسته ... مردجادوگر الان خودش یادش رفته ... یادش رفته که بختت رو بسته . . .  یه نفر عاشقته اما تو ردش کردى . . . دو تا  مسافرت دارى توى این چهار ماه . . .  تا بیست روز دیگه ، یه سوغاتى چیزى بهت میرسه . . . عدد مهمه این رو یادت نره . . .  بیستم هر ماه یه کار مهم میکنى . . . همینا رو میبینم  خُب حالا انگشت بزن  ببینم ؟  نیت کنی اول . . . به تو چه این فضولیا ... من همیشه همینم ... هر جا برم همه عاشقم میشن ... همین پسر جوونا ... از یه روزنه و سوراخى چیزى نگام میکنم ... گاهى دامنمو میرزنم بالا براشون . . . همه شون میخندن . . . نخند باور کن . . . دارم راستشو میگم . . . بازم انگشت بزن اما این دفعه نیتت خودت باشه نه من . تو که نمیتونی جلو روم بشینی و وانمود کنی عاشقم نیستی فکر کردی از سوراخ سنباهاییه که زاغ سیاهمو چوب میزنی بی خبرم ؟ میدونم که خوشگلمو یه جورایی منو دوست داری . . . یه جوراییم شبیه مادرتم . نخند . 

no:5

 

ضرب خورده ، جراحه !   حالا دیگه فقط من موندم ، اما نمیذارم صدات ، سایه ات ، اسلحه ى فولادیت ، چشمهاى آزمندت تا ابد توى ذهنم بمونه . دریا آتیش گرفت و تو خندیدى ، نفت روى آب شعله کشید و رقصید . . .  تو خندیدى ، پدرم و برادرم سوختند و غرق شدند . . . تو خندیدى ، اما من هستم ، هنوز به گِل ننشستم ، پشت سرت میشم یه حضور ابدى . . .  دونه دونه ى مفصل هاتو و تیکه هاى تنت رو میندازم توى همون کشتی که غرقش کردى . . . من کشتی رو بیرون میارم ، میکِشمش بالا . . .  یه جشن بى کران وسط اقیانوس میگیرم . تو رو تیکه تیکه لاى میخ و چوبهاش درز میگیرم . تو رو . . .  از من بترس . . . سقوط تو توى دست هاى منه . . . یادت رفت ؟ ضربت خورده ، جراحه ! جراح منم . 

no:6

 

 

غَرض از بازى، مَرضى بود به حُکمِ تمهیداتِ شیطنت ؛ نام اَش ( شنگول و منگول و حبه ى انگور ) … به شنبه شنگول و به دوشنبه منگول و جمعه ها حبه ى انگور می شدم ؛ که کلوخ اندازى که تو باشى با نقاب هاى غیر تکرارى بیایی و  تقه زنى به در و من هر بار بازى کنم ؛ بزنم به على چپ کوچه اى خود را … به بیراهه زنم و نشناسمت از قصد . . . دستهاى تو از زیر ِ در،  نشانِ خیال بازى بود ؛ راه هاى نرفته ات را نشانم دادى در آن آخِر هفته ى شوم … در انتهاى موقوف به انهدام … در که باز شد … ترسم از هوشیارى بود و نبودنِ حلقه ی نسترن ِ دور گردنت . . .  گرگ که آمدى ؛ با همان دستمالِ ململِ نازک ، گشاده کام ام را قفل کردى به گره اى کور و هندسه ى تنم را به تراشى   تیغ زدى . . . همه اَم را بُردى … حالا من نه تندیس ام نه خاطره ؛ من در نگاه این بازى پر غرض ... سر از بیابانى در آوردم که عرب نى انداخت.

no:7

سَردت نیست مَرد ؛ که خوب میدانم . سَر به سَرت هم نمیگذارم ؛ که خوب تر میدانى . . . نه تو سردت نیست مَرد . آن چشم ها اینک در زمهریرِ هیچ نیستند براى پوچ ؛ آنها در دستانِ گرم من  ، به تیله بازى هستند خوب و خوش و مشغول . . . و آن سَرِ پُر بار ، جمجه اى با افکارى نابکار روى دیگدان در حالِ پُختنِ عواطف است.  تو نگران مباش اى تَن . ای تَنِ گَرم !  دستانت در شانه هایم پیچ خورده ؛ زِ سُستى کاسته کمى هم دیج* ،  از بَس خجالتى ست .  فراموش کردم … پاها را نگران مباش که روى طنابِ رخت ها تمرین میکنند به شعبده  و راه رفتنی مرتب و راست  . . نه لیز خورده نه روی  زمین افتاده . . . مرتب و راست . . . محکم و استوار . . . گام زدنی شاهکار … اى پیکره !  آرام بگیر … همین قلبِ خاموشت را امان ده تا در سکوت،  شاعرى کند الباقى را بیخیال . . . گرمای تنت بس ! . . . رنج پرحجمت بس ! از ادامه خسته تویی. . . این را بدانی بَس !

* دیج : روی نهفتن . خود را دزدین . 

no:8


" حرف به گوشت نمیره ؛ از این گوش میشنوى از اون گوش در میره . مثل ِ خودت ! خو کردى به طویله و دام و طیور ... دارن منو میبرن ؛ بهم میگن دیگه کارى به کارت نداشته باشم . دارن میگن تو دیوانه اى ؛ فاسدى ... من توى هر قرارى پا به دو گذاشتم که برم و بیام  فقط واسه دیدن تو ،  دیدنت میون خاک و کاهِ اون جا ؛ حالا دارن میبرنم ... میگن تو مریضى ؛ میگن ممکنِ منم مریض شده باشم ... برنمیگردى نگام کنى ؟ هى با تواَم ؟!؟ به زور و زورکى دارن میبرنم ... میگن میخوان دوا درمونم کنن ... دروغ میگن دست مردمِ آبادى سنگه . . . میخوان سنگسارونم کنن . . .  میشنوى ؟ آقاجون عصبانى شده ... میخواد راحت بمیره ... وقتى راحت میمیره که  اولش من مرده باشم . که تقاص پس داده باشم ... تو جونى ... من نه ... تو باید بدونى که اون بیرون میخوان سر به تنمون نباشه ... همه آماده ان ... مادرت ناراحت و منتظره اما تو دل بسته ى ماغ کشیدن و موندن توى اون طویله اى ... منو نگاه کن ... صداى منو میشنوى ؟ علف و یونجه رو نشخوار نکن به من گوش بده . . . نگام کن .  راستى تو هیچ وقت فهمیدى اسمِ منو ؟ "

no:9

دریاچه خشک شده ، من هم  همین طور . تو هم همین طور و او نیز . چشمم به در هم  خشک شد تا که بیایی  و و دهانم نیز از ذکرِ (کجایی) . . . گرسنه ى ماهى هاى شورِ دور همى . . .  خوشى هاى ایامِ  ماضیه . . . تو در را بسته اى . . .  ما را نیز . . .  هر کدامِ ما در یک  جهتِ این اقلیم  آرزو میبافیم در خیال . کلید را برده اى یا که خورده اى  نمیدانم  و فرقش چیست  وقتی که زدن دق الباب جایز نیست . . .  اجاق خانه ى ما سالهاست که نم برش داشته . . .  کاش برگردى تا تمامت کنم . . .  تمام،  یعنى شروعی تازه . . .  من از بچگى از بلوغ و جوانى زنجیرم  در دستان  توست . برگرد این چشم انتظارى زیر پوستم کش می آید . . . .  زمان را کش می دهد و مکان را و دیوارها را بلند تر . . . سقف را بالا تر میبرد . . . حالا جنازه ی ماهی های ایام ِ ماضیه در این جا هویداست . . .   من هر روز تیغ ماهى ها را نگاه میکنم و پس مانده هایی را که تفاله ی  چیزی بود به نام اعتماد و عشق ای مَرد ! در این حصار که تو خواسته ای تنها شوره زار است . لطفا  برگرد و کلید را با خودت بیاور . 

no:10

* تصاویر آثار مهرداد ختایی است . *



 
comment نظرات ()
 
 
مدال هایی بی آمیغ
نویسنده : میس شانزه لیزه - ساعت ۱٢:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۸/۱۸
 

 

Instagram media by mehrdad.khataei - Printmaking

پا روی چین چین ِ سنگ های بی قاعده ی فرش شده میگذاری ، پا میگذاری برای برداشتن ِ دست از مانیده چیز های هر چه که هَست . هَست های روزمره . پا که میگذاری روی چین چین ِ سنگ های بی قاعده ، نورهای معکوس ِ گردیده مُندَرَج از شیشه های بی قوام میگذرند . تو از گذرشان رَد نمیشوی ، پی گذر را میگیری . . . پی نورِ گردیده مندرج را که میگذرد و تو از آن نمیگذری . پشت ِ شیشه دست از سوز از دهان برمیداری و ها کنان توی جیبت میگذاری . دو دست ِ بریده را میبینی که روی یک سطح آویزان شده اند و سری که شاید بریده باشند که میان ِ دو دست است و تو به چشم های نگران ِ مات برده مینگری . در میان ِ ازدحام ِ کوچه که پژواک ِ ارواح است و شب و ستاره ، میان ِ این همه هیچ ، تنها تویی و یک کوچه ی نم کشیده ی مرطوب ، کوچه ای که شیشه شیشه های نور نور بارانش پُر از تکه تکه های تَن آدم هاست . شاید اسم این شیشه دان ِ پُر از نقش ِ مزین به خون و سکوت و سیاهی و مه نام اش نمایشگاهی چیزی باشد . تو نمیروی ای میس شانزه لیزه که همین بیرون به جهالت و نبود ِ کیاست و و حدانیت ِ شعور در حواس بر همگان سخره ای . . . میان جمعِ خوبان را جای تو نیست . جمع کجاست ؟ در شیشه دان ؟ خیر . شیشه دان که نامش را نمایشگاه میگذارم . تنها نورهایی پر زور و هیز بر تابلوهایی انداخته اند که دل کندن ازشان را نمیتوانی . باران که بگیرد . سرت را به شیشه نزدیک تر میکنی ، گردن خم میکنی ، چشم ها را باریک ، به خط های باریک بین ِ خالق ِ این همه  تلخی نگاه میکنی و ردشان را توی ایهام ِ تابلو گُم میکنی . خالق هر که باشد آیینه است . هر چه که میبینی جهانی ست که از آن فرار کرده ای ، که در خواب هایت می آیند و تو از خواب به خواب دیگر و از زهری به زهری دیگر میروی تا از حقیقتش درگذری . شِکَنجِ شکنجه ، مذبح ِ کپک زده ای ست که بوی تکرار میدهد و بوی نا . . . بوی تاریخی ، بازوهایش قدرت گرفته با طوفان ِ بمب . یادگاریش تکه تکه هایی که سنگ میشوند . ای میس شانزه لیزه شاید روی یک فسیل ایستاده ای از بازمانده ی جنگی که در آن آه ها نهفته است . چکمه ی قرمزت را در میاوری . به کف خیابان نگاه میکنی و به علف های هرزی که از میان این همه سختی بیرون آمده اند و به پنجره هایی که پرده ندارند و کوچه ای که معماری ندارد و تنها سنگ های بی قاعده ی کف پوشش ، به آن تاریخ داده اند . به مردمی می اندیشی که دیگر با تو نیستند . دیگر در کوچه پرسه نمیزنند . دیگر به همدیگر نگاه هم نمیکنند . مردمی که نبضِ هم را نمیگیرند . که طبیب ِ قلب ها نیستند و طبیب ها هم سالهاست که در جهالت گریستند و از اشک ِ بیماران غرق شدند . هیچ کسی در این شهر نیست . جز بوی قهوه ای که از کافه ی دور دست ِ کنج می آید و کوچه ای که باید در این جزیره خراب شود . کهکشانی که به دورش و به دورت میگردی و میگردد همگی زیر بار ِ بارش ِ بمب های اتمی ، از بین رفته اند و برای زیستن هیچ بخیه ای کارساز نیست . نیست . نیست . نگاه میکنی که نور از گوشه ی تابلو تو می آید . شاید روی دیوارها نقش خون است که شتک زده و مانده و ماسیده . ماسیده . به نورهای دور دست و به تصویری نگاه میکنی که پنداری انعکاسی از توست . از تو که کلاه بر سر میگذاری و دست در جیبت کرده ای از سرما و از دیدن ِ مثله شدن ها گه گاه کیف هم میکنی . از کشته شدن ِ آدم های قصه ات . دور دست کیست ؟ زن است یا مرد ؟ اهمیت جنسیت اش در چیست ؟ در ایستایی و استواری ش . شروع میکنند دستانت به درد کردن . مچ دستت را انگار قطع کرده باشند . از شیشه دان میگذری و نام ها را به خاطر میسپاری . به کافه ی کنج ِ همیشگی که تاریک است و مردان بی سر و یک دست و نیم تنه پشت صندلی هایش نشسته اند نگاه میکنی . گاهی تو تنها زنی . . . هم زن و گاهی هم تنها و گاهی فقط تو . . . .یعنی ( همیشه ) . مردهای جزیره ی تو یا سر ندارند یا نام . . . این هیچ کس و بی نام ها از مچِ خیالت باز شده اند و روی جزیره ات مثل مورچه راه افتاده اند و دیگران برشان می دارند و با آن ها نمایش بازی میکنند . کبریت میکشند به جانشان . قهوه که برایت می آورند تویش الکل میریزی تو دردت تسکین یابد . میگویند دواخانه دیگر دوایی ندارد که شفا کند . قطع امید میکنی از همه چیز . قطع امید میکنی از همه کس . سیگارت را روشن میکنی و به باران گوش میدهی . از این تگرگ ِ باران و شب های بارانی و عاشقانه و تنفرانه های بارانی هم حالت به هم میخورد . با تصویری که دیدی خیالبافی میکنی . فکر میکنی که فردا میتوانی با ذهن ِ باز به شیشه دان ِ نورانی روی . الباقی کارها را از نزدیک تر ببینی و ببویی . فردا روز دیگری ست . توی کافه ی مرطوب ِ همیشه کنج ، یک نوکتورن از شوپن گذاشته اند . دیگر حال و هوای سرحال ِ موتسارت رخت بسته است . نوکتورن را میشناسی . اپوس شماره ی نه است . دوست نداری بقیه اش را بشنوی . چاره نداری . میز پشتی شروع میکند به تکان خوردن . مردی که تنش را توی وطن جا گذاشته است دارد با بازوها و انگشتانش روی پیانوی خیالی اش که میزش باشد ساز میزند . . . میخندد . . . این تن کجا مانده . . .

Afficher l'image d'origine

تَنی بازمانده ی حوادث ، بی دفاع و سرکش با دنده هایی جان دار و استخوان هایی خون دارنده که در گوشه ی دیگر جهان مرده است ، در گوشه ی دیگر ِ جهان مانده است و شاید دارد کَپک میزند و کسی صدای قلبی که میان ِ قفسه س سینه اش میتپد را نمیشنود . دیگر کسی نمانده . دیگر دیگرانی نیستند . دیگر دیگران نگرانمان نیستند . میس شانزه لیزه قهوه اش را برمیگرداند روی نعلبکی سفید و تفاله ی قهوه خبر از آتیه ای میدهد که سردرآوردنی نیست . سکه ای روی میز میگذارد و میرود به دل ِ شب و مرد بازمانده را به حال خود رها میکند . باران میبارد و چرخ فلک چرخ میزند و میان چرخ دنده اش چوب و خرده آهن و براده هایی ست که چرخ گردون را بر عده ای در سازِ کوک نمیچرخاند . . . پی در پی ناکوک و بی گام و لنگ لنگان . . . این گونه میرود پیش . که گر نرود ترازوی عدالت نمی ایستد سر جایش . سر جایش یعنی تعادلی در بی انصافی . کسی که این طور ایستاده و این تازیانه و بمب ها را چاشنی کرده است روزی مهرطلبی بیش نبوده است . او خود مظلوم ترین ست و دل سوختنی ترین .

به پله های پیچ در پیچ اتاق زیر شیروانی میرسد . بالا میرود . جیر جیر چوب های خشک سلام همیشگی این مکان است . داخل که میشود برق نیست . پنجره باز است و پرده برای خودش توی هوا میرقصد . مچ های دست میس شانزه لیزه همچنان درد میکنند . او به مردی می اندیشد که نگاهش به ناکجا ست و دستانش کنار گوشهایش افتاده اند . این تصویری ست که بعدها میفهد جایزه ای هم بهش رسیده .

پی نوشت :

Afficher l'image d'origine

ما در کشوری زندگی میکنیم که درودها و گُل هایمان سر قبرِ دیگرانی ست که مرده اند و یاد میکنیم . ما دائما در حال یاد داشت هستیم و پاس داشت ِ یاد ها . ما در کشوری هستیم که مرده خوری را به کفایت معنی کرده ایم و کارمان درست است . در سرزمین هنر و مهد ِ خلاقیت هستیم . در جایی هستیم که اگر ورزشکاری خوب بورزد و بدود و توپی را توی دروازه کند شهر را آشوب و شلوغ میکنیم . خبرها را پر میکنیم . بوق توی دست میگیریم و از دود پِفی میسازیم و هوا میکنیم . از بادکنکان بت میسازیم و بعد در سازه ی خود هاج و واج میمانیم . . . و . . . اگر هم کسی بهمان بگوید که خدای نکرده بالای چشممان ابروست با حرف های مفتمان تیزکی به رگ حواس این و آن میزنیم . ما از کنار هم عبور میکنیم و نمیبینیم . نگاه هم نمیکنیم . در تقسیم تنفر استاد و در ضرب ِ عشق خنثی هستیم و در هوش خدا میداند که چقدر هستیم ؟

ما آنقدر که به جعلی ها و مردمان دغاباز فکر میکنیم که خودمان هم قلابی شده ایم .

کسب ِ مقام ِ نخست ، جایزه ی فیبرنوس ایتالیا از آن یک ایرانی به نام مهرداد ختایی شده است که هنوز در خبرگزاری ها شهرت ِ ختایی و خطایی ش را درست نمیدانند و در این میان فقط در پی صفحه پر کردن های آبکی هستند . اگر این مقام و مدال ، مثلا مدال ِ دوم یا مقام دوم ِ سه سالانه ی چاپ دستی توکیو را در مقیاس ِ بازیگری ، فیلم کوتاه ، فیلم ، ورزش ، نرمش و . . . میگرفتیم همه ی صفحات مجازی را به آن اختصاص میدادیم . این عدم ِ پوشش خبری برای این مدال ها برای چه بود نمیدانم . حال که مدال ها کسب شده و کسی به فرودگاه نیامده و پهلوانی را بر گردن سوار نکرده و گلو از داد و خوشی جر نداده است باید این سئوال را از طرفداران هنر های تجسمی پرسید ؟ خیر ؟ من در این عرصه جز چاقو کشی و غلط کشی و غلط غلوط چیزی نمیبینم . دانش و علم ِ یک هنر ، میتواند سالها و حتی یک عمر وقت نیاز داشته باشد اما حساسیت روی اتفاق های ناب و اصیل بانگ جرسی است که همیشه در جزیره در کهکشان بوده و خواهد بود . متاسفم برای چهره هایی پر نقاب ، نقابشان سراپا گوش و هوششان بی گوش و خودشان مدهوش ِ هیچ . جز تبریک وظیفه ی اخلاقی و هنری هنرمندجماعت ، که مثلا عشق و هنر را سپر دل شکسته شان کرده اند وظایف دیگری هم بوده از ارکان های دیگر که هیچ نه دیده ام و نه شنیده ام . این مدال ها ، دالِ بر سادگی و ناب بودن و اثر بودن ِ یک پیشه است که پیشینه اش ممارستی ست دیدنی . دیدنی ها .

میتوانید برای دیدن ِ این آثار به سایت مهردادختایی بروید و کسب فیض کنید . باشد که سلامت باشید !


 
comment نظرات ()